453

 

“Ongeloof”

 

Meer woorden zijn er niet nodig. Ongeloof. Waar ik amper twee weken geleden nog verhaalde over het feit dat we er weer bijna waren en dat het voetballend steeds beter ging, ligt er nu een zeer bittere pil zwaar op de maag.

Blij dat de play-offs waren gehaald en even blij dat niet MVV de volgende tegenstander werd al was het enkel maar vanwege al die valse sentimenten die dan zouden gaan opspelen. Almere City, de nummer zoveel van de JL.  Dat was een makkelijk te nemen horde en dan zouden we daarna wel zien. In mijn agenda stonden de donderdagen en zondagen alvast geblokt. Geen afspraken en lekker genieten van ons Roda. Want het ging toch uitstekend de laatste weken.

Bluf, pure bluf. De eerste wedstrijd werd met een niemandsdalletje over de streep getrokken. Ogen gericht op de eerste echte finale in onze eigen voetbalkathedraal. Het gekke is dat het in die wedstrijd voor de eerste keer echt werkelijk om iets ging: lijfsbehoud. Daar waar voorheen nog gezegd kon worden van “jammer en volgende week beter” was het nu over en uit. Jammer en volgende jaar beter. Nee ook niet. We zijn gedegradeerd…

G E D E G R A D E E R D

Schuldigen aanwijzen, de schuldvraag ergens neerleggen, de schuldigen straffen? Heeft dat zin? We weten allemaal waarom we niet daar staan waar we wilden staan. Jarenlang mismanagement, verkeerde beslissingen op het verkeerde moment, paniekvoetbal, roeien met de riemen die je hebt. Noem het maar op. Wat het randgebeuren ook is, er zijn er maar enkelen die de ommekeer hadden kunnen bewerkstelligen. Een selectie en staf die op het veld konden laten zien dat zij er vol voor wilden gaan. Dat vlammetje is even aangewakkerd en meteen gedoofd toen alle contracten werden opgezegd. Weer een daad van paniekvoetbal? De realiteit van het onzekere. Broodspelers die elders wel weer employment zullen vinden… jobhoppers van de ene naar de andere broodheer. Vroeger werden dat huurlingen genoemd en dat is wat onze club ook was: een samenraapsel van huurlingen voor een (half) jaar.

De media roemen spelers Schahin, Gustafson en Avdijaj als de grote helden van het elftal.  Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Schahin vergeef ik zijn vingertje niet. Hij heeft in zijn jaren bij Roda zeer ondermaats gepresteerd en nooit terugbetaald dat hij tijdens zijn jaar van blessure mocht blijven hopen. Gustafson is een man van momenten die vaak verongelijkt gele kaarten pakt. Avdijaj is evenzo een showman die het publiek weet te bespelen, maar zwaar door het ijs is gezakt op het moment van erop of eronder. Mijn echte helden zijn mannen als Bangaard en Ndenge, die er stonden, die geprobeerd hebben te voetballen. Die zich ontwikkeld hebben, waar anderen stil stonden. Geen sierlijke raspaarden, maar wel werkpaarden zoals we ze in Kerkrade graag zien. Helaas krijgen zij nu te weinig de grandeur. 

Hoe het ook zij… we zijn er niet meer bij. We hoeven niet naar Sittard en mogen naar Maastricht, Enschede en Nijmegen. Voorwaar geen makkelijke opdracht. Ik voorspel zeer moeilijke jaren voor de supporter. Reken maar niet te snel op succes. De bodem is weggeslagen en de club is in onbalans. Roepen om een volgende suikeroom is uit den boze. Wat ooit is ingezet om de club gezond te maken moet nu wederom van stal worden gehaald. De oude documenten dienen afgestoft, opnieuw gelezen en aan de huidige omstandigheden worden aangepast. Wie dat gaat doen? Ik weet het niet. Velen zullen dit zinkende schip verlaten en de reddingboten zullen overvol zijn van snel wegroeiende individuen zonder ruggengraat en clubhart. De enige reddingboei ligt bij de supporter die zijn club wederom ziet teloor gaan. Na de Sporting Limburg-affaire en de eerste directe degradatie van vier jaar terug is dan nu de echte mokerslag uitgedeeld.

Ongeloof en de tijd zal leren of deze mokerslag ook de knock down betekent. 

 

 

’t Lempsje

 

Reacties kunt u sturen: vocer1960@hotmail.com

 

Twitter:                         http://twitter.com/Lempsje

Website/webblog:        http://lempsje.tumblr.com

Ook te volgen via Facebook