457

 

“Helemaal happy”

 

 

Een degradatie lijkt op een afgang, maar kan een zege zijn, een verlossing. Gisteravond is voor mijn cluppie de competitie begonnen en heeft zij de kampioen van verleden jaar weten te verslaan. En dat met sprankelend voetbal.

De voortekenen logen er niet om. Als ratten die het schip verlaten vertrokken spelers naar elders. Vaak liepen ze gratis de deur uit omdat zij dat ooit zo in hun contract hadden laten opnemen, de club desolaat achterlatend. En hun fans. Die supporters hadden met sommige spelers al een haat-liefdeverhouding, maar nu bleek het enkel nog maar minachting. De mannen op wie de hoop in bange dagen was gezet spelen nu vaak nog steeds op het hoogste podium, hopend een nieuwe stap in hun carrière te kunnen zetten. Laten we eerlijk zijn: het air van sommigen kunnen we missen. Ik zie Schahin nog steeds staan met zijn vingertje in de lucht het hele stadion om stilte manend. Hij heeft veel baat gehad bij de degradatie en zijn vertrek. Hij zal zijn clausule wel gekend hebben en blij zijn dat hij op deze manier kon vertrekken, zonder zelf kleerscheuren op te lopen. We moeten helaas beseffen dat het bij de spelers van toen al over was en de tweestrijd tegen Almere City bij voorbaat al kansloos waren. Er werd gewoon niet meer gevoetbald.  Bij de eerste degradatie enkele jaren geleden heb ik al eens geroepen dat de mannen die hier verantwoordelijk voor waren ook hun verantwoordelijkheid dienden te nemen en niet mochten vertrekken alvorens de club terug was in de eredivisie. Zich een echte man moesten tonen en daarbij de last dienden te dragen. Wetende dat de begroting een stuk omlaag moest, zouden ze dan ook met minder genoegen moeten nemen. Maar ja,… dat is wel heel ambitieus gedacht. Blijkt maar weer eens dat voetbal heel opportuun is en dat de spelers enkel en alleen maar passanten zijn. Waar in onze mijnstreek ooit sprake was van echte clubliefde is daar nu geen schim van waar te nemen.

Daar waar de “grote” en ervaren mannen weg zijn, krijgen de jongens van het “tweede garnituur” een nieuwe kans en zie: ze bloeien opeens op als nooit tevoren. Het blijken ineens echte voetbaldieren te zijn die maanden-, jarenlang zijn ondergesneeuwd door anderen die de dienst uitmaakten en het geluk hadden dat de nood aan de man was. De spits, Mario Engels, bijvoorbeeld die in het verleden enkel mocht opdraven, nauwelijks speelminuten kreeg en geen indruk kon maken is nu de man op wie de hoop gevestigd gaat worden en zomaar een doelpuntenmachine lijkt te gaan worden. Het kan verkeren. Zie ook de jonge centrale verdediger, Daryl Werker die even mocht ruiken aan het grote werk, te licht werd bevonden en naar de bank werd verwezen. Hij bloeit op, neemt als een natuurlijk leider opeens echt de leiding en gaat voor op in de strijd. Kijk ook eens naar anderen: Henkie Dijkhuizen, Michel Paulissen, Livio Milts, Gyliano van Velzen,… ze bloeien op.

Natuurlijk is het allemaal niet heel technische begaafd en zal er iedere wedstrijd strijd geleverd moeten worden, maar is dat niet wat we willen zien: voetbal? Daar waar we iedere week op een verlieswedstrijd werden getrakteerd zal er nu sprake zijn van kansen. En dat iedere keer weer. Mijn cluppie hoeft op dit niveau niet voor een ander onder te doen en we zijn als supporters gewaarborgd van successen.

Ik ben er helemaal happy mee. Tuurlijk is het leuk om de topclubs te zien, maar dat doe ik nu dan maar via de televisie. Ik kan het stadion nu uitlopen met een heerlijk gevoel een leuke en aantrekkelijke wedstrijd gezien te hebben. En daarvoor ga ik tenslotte. Forza!

De eerstvolgende wedstrijd zal laten zien dat ik wat Almere City betreft helemaal gelijk ga krijgen.

 

 

’t Lempsje

 

Reacties kunt u sturen: vocer1960@hotmail.com

 

Twitter:                        http://twitter.com/Lempsje

Website/webblog:       http://lempsje.tumblr.com

Ook te volgen via Facebook